Met respect voor de afstand

Gepubliceerd op 28 november 2020 om 01:00

Ik ken iemand die na het volbrengen van een hele triatlon de dag daarna in het hotel gewoon de trap neemt naar de ontbijtkamer. Omdat het kan.

Mocht u nu een beeld in uw hoofd krijgen van een sporter die ervan baalt als hij een dag niet kan trainen en zichzelf vrijwillig gedisciplineerd onderwerpt aan een streng trainingsschema, met bijbehorende voeding en leefstijl, dan zit u er naast. 

De triatleet in kwestie beschikt over een basis van talent en traint alleen als er een serieuze uitdaging op de kalender is gezet. In de periode voorafgaand aan een dergelijk evenement neemt zijn trainingsomvang toe tot de minimale omvang voor een verantwoorde deelname. 

Starten is finishen en doorgaans in een bevredigende tijd met niet zelden een vermelding in de eerste helft van de uitslagenlijst.    

Hij is zelden geblesseerd en en ik heb door de jaren heen geleerd dat hij niet alleen zégt dat hij weet wat hij doet maar dat dit ook daadwerkelijk zo ís. 

Of hij in een sterk deelnemersveld bij de top zou kunnen behoren zullen we waarschijnlijk niet te weten komen. Ik was daar wel benieuwd naar maar de ruwe diamant naar de slijper brengen werkte averechts; hij ging daar minder hard van glimmen.

Ik bleef me wel afvragen hoe het mogelijk is. Talent is één ding maar dat kan toch niet de enige verklaring zijn? En tijdens een aanval op een PR, waarbij mijn respect voor de afstand me er tijdens de wedstrijd doorheen hielp, begreep ik het ineens: Hij flikt het omdat hij géén respect heeft voor de afstand én zich volkomen bewust is van het feit dat de afstand ook geen respect heeft voor hem. Hij kan het, hij wil het en hij doet het, tot en met een full distance triathlon, en daar kan ik niet anders dan diep respect voor hebben!